« رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « چون روز قيامت شود مناديى ندا دهد : كجاست زين‌العابدين ؟ گويا من پسرم على بن حسين‌بن علي بن ابى طالب عليهم السلام را مىنگرم كه ميان صفها گام برمى دارد » . « 1 » 6 - از زهرى نقل كرده ، مىگويد : در خدمت علي بن حسين عليهما السلام بودم ، ناگهان مردى از اصحاب آن حضرت آمد ، علي بن حسين عليهما السلام فرمود : چه خبر دارى ؟ آن مرد عرض كرد : يابن رسول اللَّه ! من در حالى شب را به صبح رساندم كه چهار هزار دينار بدهكارم و توان اداى آن را ندارم و نانخور زيادى دارم كه نمىتوانم به آنها رسيدگى كنم ! پس علي بن حسين عليهما السلام گريهء شديدى كرد ، پرسيدم : يابن رسول‌اللَّه ! چرا گريه مىكنى ؟ فرمود : آيا جز براى مصايب و غمهاى بزرگ مىشود گريه كرد ؟ گفتند : يابن رسول اللَّه ! براى چنين چيزى ؟ فرمود : كدام غم و مصيبتى براى فرد آزادهء با ايمانى بالاتر از اين است كه ببيند برادر مؤمنش نيازمند است و او نمىتواند برآورده كند ، و او را در تنگدستى ببيند و نتواند بر طرف سازد . راوى مىگويد : مردم از محضر آن حضرت پراكنده شدند ، يكى از مخالفان در حالى كه به علي بن حسين عليهما السلام طعنه مىزد ، گفت : از اين مردم تعجب است كه گاهى ادّعا مىكنند آسمان و زمين در فرمان آنها و همه چيز فرمانبر ايشان است و خداوند هيچ يك از خواسته‌هاى آنها را رد نمىكند ، و گاهى نيز اعتراف دارند كه نمىتوانند مشكل صميمىترين

--> ( 1 ) - امالى صدوق : ص 199 .